‘Stel dat je zélf moet vluchten’

Lia, waarom loop je mee?
“Bij Stem in de Stad ben ik sinds drie jaar vrijwilliger in het Nieuwe Wereldhuis. Ik geef taalles aan nieuwkomers in Nederland. Veel van hen zijn hier als vluchteling gekomen. Door hun verhalen besef ik steeds weer dat je je huis, je land en de mensen van wie je houdt niet zomaar achterlaat. Door mee te lopen wil ik aandacht vragen voor hun situatie.”

Waar komt die betrokkenheid vandaan?
“Ik heb hiervoor 41 jaar in het basisonderwijs gewerkt. In mijn klas zaten vaak kinderen uit bijvoorbeeld Eritrea, Polen en Oekraïne. Wat me altijd raakte, was hoe graag zij erbij wilden horen. Mijn lijfspreuk is: iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen. Daarom heb ik ook altijd gezegd: als ik met pensioen ben, word ik vrijwilliger bij Stem in de Stad. Daar verdelen de verschillen niet, maar verbinden ze juist.”

Wat leer je van de mensen die je lesgeeft?
“Dat achter ieder vluchtverhaal een mens schuilt. Er zit bijvoorbeeld een jongen in mijn les die er twee jaar over heeft gedaan om hier te komen, grotendeels lopend. Zulke verhalen maken indruk. Ik zie ook hoeveel talent, doorzettingsvermogen en veerkracht deze mensen meebrengen. Zij maken Nederland een beetje mooier, stuk voor stuk.”

Wat betekent de wandeling voor jou?
“Het is de eerste keer dat ik meeloop met de Nacht van de Vluchteling. Die tien kilometer zie ik als een moment van bezinning. Terwijl wij één avond wandelen, zijn er mensen die dagen, maanden of zelfs jaren onderweg zijn naar veiligheid. Elk mens verdient het dat er in ieder geval aan basisbehoeften wordt voldaan, zoals voedsel, dekens en medicijnen. Daarom blijf ik me inzetten voor deze mensen en loop ik mee.”